دریانیوز//ماه رمضان، ماه مهربانی و همدلی است؛ ماهی که سفرههای افطار، اگرچه ساده، اما با نام خدا رنگ کرامت میگیرند. در چنین روزهایی، خبر راهاندازی پویش «مثبت ماه» از سوی اداره کل بهزیستی هرمزگان، بار دیگر نگاهها را متوجه واقعیتی تلخ و در عین حال امیدبخش میکند؛ تلخ از آن جهت که هنوز بسیاری از خانوادههای این استان در تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی درماندهاند و امیدبخش از آن رو که هنوز چراغ مشارکت و انساندوستی خاموش نشده است.پویش «مثبت ماه» با هدف تأمین پنج ویلچر برقی، ۱۰ سری جهیزیه و تکمیل یک واحد مسکن نیمهتمام در هر شهرستان کلید خورده است؛ یعنی در مقیاس استانی، تکمیل ۱۴ مسکن نیمهتمام، ۱۴۰ سری جهیزیه و ۷۰ ویلچر برقی. اعدادی که شاید در برابر انبوه نیازهای استان ناچیز به نظر برسد، اما برای خانوادهای که سالها چشمانتظار سرپناهی امن مانده یا دختری که بهدلیل فقر از تشکیل زندگی بازمانده یا مددجویی که حتی توان حرکت مستقل ندارد، همین اعداد، مرز میان یأس و امید است.هرمزگان، استانی که بهعنوان قطب اقتصادی کشور شناخته میشود، سالهاست با تناقضی دردناک دستوپنجه نرم میکند؛ در کنار اسکلههای پررونق، پالایشگاهها و بنادر استراتژیک، چهرههایی را میبینیم که زیر بار بیکاری و فقر خم شدهاند.
آماری که از صدرنشینی استان در شاخصهای بیکاری و فقر حکایت دارد، تنها یک عدد خشک اداری نیست؛ پشت هر درصد، خانوادهای ایستاده که دخل و خرجش با هم نمیخواند، بیماری که درمانش نیمهکاره مانده و کودکی که رؤیاهایش پیش از شکوفایی پژمرده شده است.بخش قابل توجهی از جمعیت استان، تحت پوشش نهادهای حمایتی همچون بهزیستی و کمیته امداد قرار دارند و در عین حال، خانوادههای بسیاری نیز پشت نوبت ماندهاند؛ نه از سر بینیازی، بلکه به دلیل محدودیت منابع و ظرفیتها. مددجویان بهزیستی، تنها با یک نیاز مشخص شناخته نمیشوند؛ آنها مجموعهای از دغدغههای معیشتی، درمانی، مسکن، اشتغال و حتی کرامت انسانی را همزمان بر دوش میکشند. ویلچر برای یک فرد دارای معلولیت، فقط یک وسیله نیست؛ امکان حضور در اجتماع، امکان کار، امکان زندگی مستقل است. جهیزیه برای یک دختر جوان، تنها چند قلم کالا نیست؛ آبروی یک خانواده و آغاز زندگی مشترکی است که سالها بهدلیل تنگدستی به تعویق افتاده. مسکن نیمهتمام، فقط دیوار و سقف نیست؛ امنیت روانی و آرامش شبانهای است که سالهاست نصیب برخی خانوادهها نشده است.در این میان، پرسش جدی این است: چگونه استانی که سهم بزرگی در اقتصاد ملی دارد، باید در فهرست بیکارترین و فقیرترین استانهای کشور نیز بدرخشد؟ چگونه ممکن است در کنار صنایع عظیم و بنگاههای اقتصادی سودآور، نهادهای حمایتی برای تأمین حداقلیترین نیازهای مددجویانشان دست یاری به سوی مردم دراز کنند؟ مسئولیت اجتماعی شرکتها، مفهومی تزئینی برای درج در گزارشهای سالانه نیست؛ تعهدی واقعی است نسبت به مردمی که در جوار همین صنایع زندگی میکنند.
پویش «مثبت ماه» اگرچه محدود به سه قلم کالاست، اما میتواند بهانهای برای بازتعریف همین مسئولیت اجتماعی باشد. خیرین نیکاندیش، صنایع بزرگ، بنگاههای اقتصادی، اتاق بازرگانی و نهادهای انقلابی، امروز در برابر آزمونی روشن قرار دارند؛ آزمون همدلی با مردمی که در سختترین شرایط معیشتی روزگار میگذرانند. انتظار افکار عمومی این است که دستکم اهداف تعیینشده این پویش، بهطور کامل و حتی فراتر از آن محقق شود؛ نه آنکه در نیمه راه، بهدلیل کمبود مشارکت، بخشی از نیازها همچنان بر زمین بماند.واقعیت این است که فقر در هرمزگان، تنها یک مسئله اقتصادی نیست؛ تبعات اجتماعی گستردهای دارد. وقتی فرصت شغلی پایدار فراهم نشود، برخی ناگزیر به سمت مشاغل کاذب و پرخطر میروند؛ قاچاق، کارهای غیررسمی و فعالیتهایی که گاه جان انسانها را نیز میگیرد. در سالهای اخیر، خانوادههای زیادی در استان داغدار شدهاند و شمار زنان بیسرپرست و کودکان یتیم افزایش یافته است. این چرخه تلخ، اگر با سیاستگذاری درست و مشارکت مؤثر بخش خصوصی و عمومی شکسته نشود، همچنان بازتولید خواهد شد.بهزیستی و سایر نهادهای حمایتی، با همه تلاشهایشان، نمیتوانند بهتنهایی بار این حجم از محرومیت را به دوش بکشند. منابع دولتی محدود است و گستره نیازها وسیع. از همین روست که پویشهایی چون «مثبت ماه» اهمیت پیدا میکند؛ چراکه مشارکت مردمی و خیرین را به میدان میآورد و سرمایه اجتماعی را فعال میکند. اما این مشارکت نباید موسمی و مقطعی بماند. رمضان میتواند نقطه آغاز باشد، نه پایان.استانی که نیمی از جمعیتش یا تحت پوشش نهادهای حمایتیاند یا در صف انتظار، نیازمند نگاه راهبردی است.
تکمیل ۱۴ مسکن نیمهتمام، تأمین ۱۴۰ جهیزیه و ۷۰ ویلچر، گامی ارزشمند است؛ اما کافی نیست. این اعداد باید هر سال کاهش یابد، نه اینکه فهرست نیازمندان طولانیتر شود. توسعه واقعی، آن است که شاخصهای رفاه عمومی را ارتقا دهد، نه فقط ارقام تولید و صادرات را.امروز، «مثبت ماه» میتواند به نمادی از همبستگی تبدیل شود؛ نمادی که نشان دهد هرمزگان، با وجود همه زخمهایش، هنوز قلبی تپنده و دستهایی بخشنده دارد. اگر صنایع بزرگ استان، سهمی از سود خود را بهطور هدفمند در مسیر کاهش فقر و توانمندسازی مددجویان هزینه کنند، اگر اتاق بازرگانی و بنگاههای اقتصادی، مسئولیت اجتماعی را از شعار به عمل برسانند، و اگر خیرین همچون گذشته پیشگام شوند، میتوان امید داشت که دستکم اهداف این پویش بهطور کامل محقق شود.رمضان، ماه سنجش ایمان در آیینه عمل است. امروز، آیینه هرمزگان، تصویر خانوادههایی را نشان میدهد که چشمانتظار یاریاند؛ نه برای تجمل، که برای ابتداییترین حقوق زندگی. «مثبت ماه» فرصتی است تا نشان دهیم در استانی که قطب اقتصاد کشور خوانده میشود، هیچ مددجویی نباید پشت دیوار بیتفاوتی بماند. امید آن است که این پویش، با مشارکت گسترده مردم و مسئولان، نهتنها به تحقق سه قلم تعیینشده بینجامد، بلکه سرآغاز حرکتی پایدار برای کاهش فقر و بازگرداندن کرامت به زندگی هزاران هرمزگانی باشد.
ثبت دیدگاه