دریانیوز//هر سال با رسیدن به سن تکلیف، در برخی مدارس آیینی زیبا و بهیادماندنی برای دانشآموزان برگزار میشود؛ جشنی که گاه در مدرسه و گاه بهصورت دستهجمعی در مساجد جامع، مصلیها و حرمهای مطهر امامزادگان برپا میشود. صحنههایی سرشار از شوق و شور، چادرهای سپید، لبخندهای کودکانه و اشک شوق مادران؛ همه نشان از اهمیت لحظهای دارد که یک دانشآموز، خود را مخاطب مستقیم احکام الهی میبیند. اما پرسش اینجاست: آیا این «جشن» به «جانِ تکلیف» هم میرسد؟ واقعیت آن است که برگزاری جشن تکلیف، بیشتر برای دختران مرسوم شده و برای پسران کمتر شاهد چنین آیینهای باشکوهی هستیم. در حالی که تکلیف، مرز جنسیتی نمیشناسد و مسئولیت دینی برای هر دو، آغازگر مرحلهای نو از زندگی معنوی است. اگر قرار است این آیین، نقطه عطفی در تربیت دینی باشد، عدالت اقتضا میکند که پسران نیز به همان اندازه دیده شوند و مورد توجه قرار گیرند.
از سوی دیگر، جشن تکلیف نباید به یک مراسم نمادین و چند ساعته محدود شود. انتظار طبیعی خانوادهها و دلسوزان فرهنگ دینی این است که پس از این جشن، فضای مدرسه رنگ و بوی جدیتری از معنویت به خود بگیرد؛ برگزاری منظم نماز جماعت، آموزش ساده و کاربردی احکام و فراهم بودن نمازخانههایی زیبا، پاکیزه و آرامشبخش از حداقلهای این مسیر است. متأسفانه در برخی مدارس، نمازخانهها یا کوچکاند یا کمنور و بیروح؛ گویی نه برای گفتوگو با خدا، که تنها برای رفع تکلیف اداری ساخته شدهاند وبرخی مدارس هم شاید نمازخانه نداشته باشند. چگونه میتوان از نوجوانی انتظار انس با نماز داشت، وقتی فضای اقامه آن جذاب و دلنشین نیست؟ موضوع روزهداری دانشآموزان نیز از دیگر نکاتی است که نیازمند نگاه تربیتی دقیقتری است. دانشآموز مکلف، با شوقی کودکانه میخواهد نخستین روزههایش را تجربه کند.
در چنین شرایطی، شنیده میشود که گاهی معلمی به دانشآموزان میگوید در روزی که ورزش دارند روزه نگیرند، یا حتی دانشآموزی را به دلیل روزهداری و ناتوانی در انجام فعالیت ورزشی توبیخ میکند. بیتردید حفظ سلامت دانشآموز اهمیت دارد، اما شیوه مواجهه با این مسئله باید تشویقی و همراه با درک شرایط(مانند بیماری) باشد، نه سرزنشآمیز. انتظار میرود معلمان، بهویژه در مدارس، نقش الگوی معنوی را ایفا کنند و با گفتوگو، برنامهریزی مناسب و هماهنگی، زمینهای فراهم آورند که دانشآموز هم سلامت خود را حفظ کند و هم طعم مسئولیتپذیری دینی را بچشد.ماه مبارک رمضان فرصتی مغتنم برای تعمیق این فضاست. برگزاری محافل مختصر انس با قرآن، حتی در حد چند دقیقه تلاوت و توضیح ساده مفاهیم، میتواند تأثیری ماندگار بر ذهن و دل نوجوانان بگذارد. خوشبختانه در بندرعباس، مدارس نور با توجه ویژه به این برنامهها، نشان دادهاند که میتوان در کنار آموزش رسمی، به تربیت معنوی نیز بها داد.
این مدارس میتوانند بهعنوان الگو معرفی شوند و قدردانی از مدیران و مسئولانشان، مشوقی برای دیگر مراکز آموزشی باشد تا در این مسیر گامهای جدیتری بردارند.جشن تکلیف، تنها پوشیدن لباس نو و گرفتن عکس یادگاری نیست؛ آغاز سفری است به سوی مسئولیت، خودسازی و ارتباط آگاهانه با خدا. اگر قرار است این جشن، اثرگذار و ماندگار باشد، باید از سطح مراسم عبور کنیم و به عمق تربیت برسیم؛ جایی که مدرسه، خانه دوم دانشآموز، نهتنها محل آموزش ریاضی و علوم، که مأمن رشد ایمان و اخلاق ومعرفت نیز باشد.
ثبت دیدگاه