دریانیوز//بندرعباس شهری است که نفسش به دریا بند است، اما بخش بزرگی از زندگیاش در کوچههای تنگ و محلات فرسوده گره خورده؛ محلاتی که سالهاست با کمبود زیرساخت، خطر فرسودگی و محرومیت از خدمات شهری دست و پنجه نرم میکنند. بازگشایی معابر در این مناطق، فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ مسئلهای اجتماعی و انسانی است که با جان و کرامت مردم گره خورده است.در نشست اخیر استاندار هرمزگان با خبرنگاران، زمانی که خبرنگار روزنامه دریا ضرورت مشارکت صنایع وبنگاه های اقتصادی در بازگشایی معابر را مطرح کرد و پیشنهاد داد معابر به نام صنایع مشارکت کننده در بازگشایی شان ثبت شود تا سهم مردم از حضور صنایع تنها آلودگی، دود و گرانی مسکن نباشد، استاندار تأکید کرد شهرداری بندرعباس باید از محل عوارض و مالیات بر ارزش افزوده برای این کار استفاده کند و صنایع نیز مسئولیت اجتماعی خود را در حوزههایی مانند بهداشت، درمان، سلامت و ورزش اجرایی کنند.این نگاه، از نظر اصولی درست است. شهرداری باید سهم قانونی خود را برای توسعه شهری هزینه کند. اما واقعیت میدان چیز دیگری است.
بازگشایی معابر در بافت فرسوده و محلات حاشیه ای، تنها کشیدن یک خیابان نیست؛ تملک املاک، جبران خسارت، جابهجایی خانوارها و تأمین هزینههای سنگین، فرآیندی پیچیده و بسیار پرهزینه است. اگر همه بار بر دوش شهرداری گذاشته شود، نتیجه همان خواهد بود که امروز شاهدیم: سالی یک یا دو معبر باز میشود، در حالی که نیاز محلات دهها برابر این رقم است.ضرورت دارد وزارت راه و شهرسازی نیز در این میدان حضور جدیتری داشته باشد، چرا که احیای بافت فرسوده یک مأموریت ملی است، نه صرفاً محلی و از لحاظ قانونی هم ۷۰درصد هزینه بازگشایی معابر در محلات برعهده وزارت راه وشهرسازی و شرکت بازآفرینی شهری ایران است.
همچنین صنایع و بنگاههای اقتصادی که در استان فعالیت میکنند، میتوانند بخشی از مسئولیت اجتماعی خود را به شکل ملموستری در همین محلات تعریف کنند؛ مشارکت در بازگشایی معابر، احیای املاک فرسوده و حمایت از نوسازی خانههایی که صاحبانشان به دلیل فقر توان بازسازی ندارند. هزاران ملک فرسوده در محلات قدیمی بندرعباس وجود دارد؛ خانههایی که در بارندگی سقف و دیوارشان فرو میریزند و در زمینلرزه، خطر مدفون شدن ساکنان زیر آوار جدی است. این یک هشدار ساده نیست، بلکه واقعیتی تلخ است که هر سال تکرار میشود.بازگشایی معابر یعنی دسترسی بهتر به اورژانس، آتشنشانی، مدرسه، خدمات شهری و امنیت بیشتر.
یعنی محلاتی که از بنبست تاریخی خارج شوند و زندگی دوباره در آنها جریان پیدا کند.بندرعباس شایسته شهری است که همه محلاتش دیده شوند. توسعه اگر فقط در برجها و پروژههای بزرگ خلاصه شود و کوچههای فرسوده همچنان تنگ و تاریک بمانند، عدالت شهری محقق نخواهد شد. امروز وقت آن است که شهرداری، دولت و صنایع دست به دست هم دهند تا بازگشایی معابر از یک وعده کند، به یک حرکت سریع و نجاتبخش تبدیل شود.برای افزایش و سرعت بخشیدن بازگشایی معابر در محلات حاشیه ای وبافت فرسوده بندرعباس ،استاندار هرمزگان نقش
تعیین کننده ای دارد، وگرنه با روند فعلی شهرداری، ساکنان این مناطق عمر نوح ندارند که روزگاری شاید شاهد بازشدن معبری در محلات شان باشند.
حاشیه نشینان و ساکنان بافت های فرسوده در این محلات از بسیاری از حقوق شان در این مناطق محروم مانده اند و بازگشایی معابر باعث می شود، خدمات بیشتری را دریافت کنند و سیمای ظاهری محلات هم بهبود یابد. ساکنان محلات که همواره پشتیبان نظام و انقلاب بوده و در صحنه های سیاسی حضوری فعالی داشته اند، حق شان نیست که از بسیاری از حقوق محروم بمانند.استاندار از یک طرف بایستی از راه وشهرسازی بخواهد به تکلیف قانونی اش در مشارکت ۷۰درصدی در بازگشایی معابر عمل کند و همچنین بازگشایی معابر و بازسازی املاک فرسوده محرومان در محلات را نیز به لیست سه گانه (آموزش، بهداشت ودرمان و ورزش) مسئولیت های اجتماعی صنایع اضافه کند.
ثبت دیدگاه