دریانیوز// رئیسجمهور در جمع رؤسای مناطق آزاد کشور جملهای گفت که در نگاه نخست تلخ اما واقعی است: «غیرقابل قبول است که در قشم و کیش فقیر باشند.» سخنی درست، اما کافی نیست. مسئله فقط قشم و کیش نیست؛ مسئله بزرگتر، خود استان هرمزگان است.بهتر است پرسش را گستردهتر مطرح کنیم: چگونه ممکن است استانی که شاهرگ تجارت ایران است، استانی که بندر شهید رجایی، مناطق آزاد، صنایع نفتی و پالایشگاهی، بنگاههای عظیم اقتصادی و ظرفیتهای بینظیر صادراتی را در دل خود جای داده، همچنان در صدر جدول فقر، فلاکت و بیکاری کشور باشد؟هرمزگان نه یک استان معمولی، بلکه پایتخت اقتصاد و تجارت ایران است.
اما مردمش چرا باید محروم باشند؟ چرا جوانانش باید در جستوجوی کار باشند وبه سمت مشاغل کاذب بروند؟ چرا سهم آنان از این همه ثروت و صنعت، تنها دود پالایشگاهها و گرانی زندگی باشد؟واقعیت این است که سالهاست مردم هرمزگان شاهد تناقضی دردناکاند: صنایع بزرگ در این استان فعالیت میکنند، اما نیروی انسانی مورد نیاز خود را از سایر استانها تأمین میکنند. مدیران پروازی میآیند و میروند، اما جوان بومی پشت درهای بسته اشتغال میماند. این روند، نهتنها بیعدالتی آشکار است، بلکه زمینهساز آسیبهای اجتماعی، مشاغل کاذب و مهاجرت اجباری شده است.نمونه تازه آن، فراخوان استخدام شرکت پالایش نفت پایا در بندرعباس است. شرکتی که در همین استان ثبت شده و فعالیتش در مجاورت پالایشگاه نفت بندرعباس قرار دارد، اما اطلاعرسانی استخدام نیروی انسانیاش در سطح استان گسترده نبوده است.
بیم آن میرود که بار دیگر فرصت شغلی از دست جوانان هرمزگانی خارج شود و نیروها از پایتخت یا سایر مناطق کشور جذب شوند. آیا این عدالت است؟ آیا پذیرفتنی است که جوانان هرمزگان در کنار پالایشگاهها و صنایع عظیم، بیکار بمانند و سهمی از اشتغال نداشته باشند؟امروز انتظار میرود رئیسجمهور، دولت و دستگاههای نظارتی و امنیتی با جدیت وارد میدان شوند. نباید اجازه داد آزمونهای استخدامی و روند جذب نیرو به مسیری برای تضییع حقوق بومیان تبدیل شود. اولویت استخدام باید واقعی باشد، نه شعاری.اگر قرار است مناطق آزاد موتور توسعه باشند، توسعه باید ابتدا در سفره مردم همان منطقه دیده شود.مردم قشم و کیش نباید فقیر باشند، اما مهمتر از آن، هرمزگان نباید محرومترین استان کشور باقی بماند.
هرمزگان ثروت ملی تولید میکند؛ اکنون زمان آن است که مردمش نیز سهم عادلانهای از اشتغال، امکانات و صنایع و بنگاه های اقتصادی ودرآمد مناطق آزاد، تجاری و اقتصادی اش داشته باشند.حتی مسئولیت های اجتماعی هم چندان مورد توجه صنایع و بنگاه های اقتصادی فعال در هرمزگان نیست و برخی از صنایع زمانی که موردپرسش قرار می گیرند که چه میزان به ایفای نقش مسئولیت های اجتماعی توجه کرده اند، مدیران با پرخاشگری پاسخ خبرنگار را می دهند وتهدید می کنند که همان اندک اقدامی هم که اگر دارند را قطع می کنند، غافل از اینکه انجام مسئولیت اجتماعی وظیفه قانونی شان است که مورد غفلت قرار گرفته است و نتیجه اش هم تداوم محرومیت در هرمزگان است.
ثبت دیدگاه