دریانیوز//بین اعتراض بحق و بایسته مردم نسبت به مسائل و مشکلات کشور به ویژه در حوزه اقتصاد و معیشت و آشوب و به همزدن نظم و امنیت اجتماعی، مرزهایی روشن و آشکاری وجود دارد.امروز به وضوح مشخص شده است که گروههای سازمان یافته، مزدور و تربیت شده وابسته به سازمانهای امنیتی خارجی، از احساسات و هیجانات نسل جوان سوءاستفاده کرده و حتی با تسلیح و حمایت مالی برخی افراد، تلاش داشتند تا با خشونت گسترده علیه مأموران، خیابانهای ایران را صحنه ناامنی و خونریزی فراگیر کنند. این آشوبگران فتنه انگیز، قصدشان به هیچ روی اعتراض به وضع اقتصادی یا پاره ای ناراستی ها نبوده ؛ بلکه با ایجاد صدمه و خسارت به اموال عمومی و اخلال در آرامش مردم، می کوشیدند پازل طراحی شده دشمنان این مرزوبوم را تکمیل کنند.
حتی این مروجان خون و خشونت، حق اعتراض مسالمت آمیز مردم را نیز زیر پا گذاشتند.در اینکه مردم ایران ،مطالبات بحقی در زمینه های اقتصادی و معیشتی دارند و گاه ناروایهایی از سوی برخی دستگاهها علیه آنان صورت می گیرد، تردیدی نیست. باید یا رسانه ها آنقدر قدرت و تأثیر داشته باشند تا نمایندگی صدای مردم را بر عهده بگیرند، یا سازوکارهای قانونی و شفافی برای طرح مطالبات در مراکز تصمیم گیری تعریف شود. متأسفانه پس از چند دهه، هنوز سازوکار مشخص و باثباتی برای بیان اعتراضات مردمی تعیین نشده و برگزاری تجمعات قانونی، گاه تابع سلیقه و رفتار مدیران گوناگون است. همین امر باعث انباشت نارضایتی ها و تبدیل آن به خشم و خشونت می شود.نبود تربیت و فرهنگ اعتراضات مدنی و قانونمند نیز موجب شده است تا آشوب پیشگان از فضای پرتنش اعتراض های مردمی سوءاستفاده کرده و با ایجاد ناامنی و درگیریهای خونین، کشور را به سوی تنش سوق دهند.
هدف آنان نه پاسخگویی به مطالبات مردم که نابودی نظم و تمدن ایرانی است.آنچه در روزها و هفته های گذشته رخ داد، نه اعتراضی مدنی، بلکه نمایشی از آشوب و بلوا بود. کسانی که با سلاح سرد و گرم به مردم و اموال عمومی حمله می کنند، مساجد را به آتش می کشند و امنیت جامعه را هدف می گیرند، آشکارا مرزهای اعتراض مسالمت آمیز را نقض کرده اند. هیچ کشوری در دنیا در برابر چنین حرکاتی کوتاه نمی آید. حتی کشورهایی مانند آمریکا و اسرائیل به بهانه تأمین امنیت شهروندان خود، دست به مداخلات خشونت آمیز در دیگر کشورها می زنند. آیا می توان پذیرفت که در ایران، در برابر کسانی که امنیت ملی و آرامش زندگی روزمره مردم را تهدید می کنند، سکوت کرد؟ خسارت های واردشده به کسب وکارها، معیشت مردم و اقتصاد کشور، تنها دامنگیر قشری خاص نیست؛ بلکه تمام جامعه را متأثر می کند. این آشوبگران با ایجاد ناامنی، نه تنها گرهی از مشکلات اقتصادی نگشوده اند، که بر دشواری های موجود افزوده اند.حال پرسش اینجاست آیا می توان میان اعتراض کننده ای که خواستار اصلاح است و آشوبگری که در پی نابودی امنیت و نظم است، تمایز قائل نشد؟ حفظ امنیت ملی و اجتماعی، مسئولیتی همگانی است و در این مسیر، مقابله با آشوب سازمان یافته که دستپخت بیگانگان است نه تنها حق، بلکه تکلیف یک نظام حاکمیتی است.
ثبت دیدگاه