دریانیوز//ارندگیهای اخیر بار دیگر پرده از زخمی کهنه در شهرها و روستاهای ما برداشت؛ زخمی به نام «خانههای فرسوده و ناایمن». هزاران واحد مسکونی در محلات حاشیهای، بافتهای فرسوده شهری و مناطق روستایی سالهاست که زیر سایه فرسودگی، فقر زیرساخت و بیتوجهی تدریجی، به بمبهای خاموشی تبدیل شدهاند که با هر باران، هر لرزش زمین و هر حادثه طبیعی، آماده فرو ریختناند؛ نه فقط بر سر دیوار و سقف، بلکه بر سر زندگی ساکنان.آنچه در بارندگیهای اخیر رخ داد، حادثهای مقطعی نبود. صدها خانه تخریب یا دچار آسیب جدی شدند و این یعنی زنگ خطری که اگر امروز جدی گرفته نشود، فردا با هزینهای بهمراتب سنگینتر ـ هم انسانی و هم اقتصادی ـ خود را تحمیل خواهد کرد. در بسیاری از این محلات، سکونت در خانهها نه یک انتخاب، بلکه اجبار است؛ اجبار ناشی از فقر، نبود گزینههای جایگزین و شکاف عمیق میان قیمت مسکن ایمن و توان معیشتی مردم.
در این میان، اعلام برنامه معاونت هماهنگی امور عمرانی استانداری هرمزگان برای ایمنسازی و جابهجایی واحدهای مسکونی پرخطر، بهویژه ساختمانهای ساختهشده بر ترانشهها، شیبها و ارتفاعات بندرعباس، نقطهای روشن در دل این نگرانیهاست. آمار ۳۲۰۰ هکتار بافت فرسوده در بندرعباس، عددی نیست که بتوان بهسادگی از کنار آن گذشت؛ این عدد یعنی هزاران خانواده که هر شب با اضطراب میخوابند و هر باران را با ترس بیدار میمانند.تأکید صفر صادقیپور بر شناسایی سریع واحدهای اضطراری و اعلام آنها ظرف ۴۸ ساعت، نشان میدهد که اینبار نگاه مدیریتی صرفاً واکنشی نیست، بلکه تلاش دارد پیشگیرانه عمل کند. تفکیک واحدهای «بحرانی فوری» از خانههایی که در کوتاهمدت باید ایمنسازی یا جابهجا شوند، گامی مهم در اولویتبندی و عقلانیکردن تصمیمهاست؛ چرا که تجربه نشان داده تصمیمهای شتابزده یا کلینگر، اغلب به بیاعتمادی اجتماعی و هدررفت منابع منجر میشوند.
با این حال، چالش اصلی همچنان پابرجاست: منابع مالی. اعتراف به محدودیتهای اعتباری شهرداری و ورود اداره کل راه و شهرسازی از مسیر بازآفرینی شهری، اگرچه واقعبینانه است، اما کافی نیست. حل بحران بافتهای فرسوده نیازمند عزم فرابخشی، مشارکت ملی و حتی استفاده از ظرفیتهای بخش خصوصی و نهادهای حمایتی، انقلابی و صنایع در راستای ایفای نقش مسئولیت های اجتماعی است. بازآفرینی شهری نباید فقط به جابهجایی دیوارها ختم شود؛ باید به بازسازی کرامت انسانی، امنیت روانی و امید به آینده بینجامد.خانه امن، حق اولیه هر شهروند است؛ نه امتیازی لوکس. اگر امروز برای ایمنسازی و جابهجایی این خانهها تصمیم نگیریم، فردا مجبور خواهیم شد برای جبران فاجعهای تصمیم بگیریم که میشد از آن پیشگیری کرد. بارانهای اخیر هشدار دادند؛ اینبار شنیدن یا نشنیدن، انتخاب ماست.
ثبت دیدگاه