دریانیوز//درمانگاهها و کلینیکهای خصوصی، برای بسیاری از مردم نخستین پناهگاه سلامتاند؛ جایی که بیمار با امید وارد میشود تا دردش سبک شود و آرامش به زندگیاش برگردد. اما پشت همین درهای سفید و اتاقهای شلوغ، واقعیتی تلخ جریان دارد؛ واقعیتی که کمتر دیده میشود: برخی از درمانگران و کارکنان این مراکز، خودشان از ابتداییترین حق سلامت و امنیت شغلی محروماند.در بندرعباس و دیگر مناطق استان هرمزگان، کم نیستند کارکنانی که در درمانگاههای خصوصی شیفتهای طولانی و طاقتفرسا را پشت سر میگذارند؛ از صبح تا شب، گاهی حتی بدون فرصت استراحت. پرستار، منشی، کمکبهیار، تکنسین آزمایشگاه یا خدمات… همه در خط مقدم خدمت به بیماراناند.
اما پرسش اینجاست: چه کسی مراقب سلامت این مراقبان است؟تلختر آنکه برخی از این مراکز، تمام پرسنل خود را بیمه نمیکنند. یعنی فردی که هر روز با بیماری، استرس، خستگی و مسئولیت سنگین مواجه است، وقتی خودش بیمار شود، باید هزینه درمان و آزمایش را آزاد پرداخت کند. کسی که در محیط درمانی کار میکند، شاید بیش از هر شغل دیگری در معرض فرسودگی جسمی و روانی باشد؛ اما همین فرد، گاه حتی بیمه ندارد.نبود بیمه فقط یک مسئله اداری نیست؛ یعنی نداشتن آینده.
یعنی کار کردن بدون آنکه بازنشستگی، امنیت شغلی و آرامش فردا در ذهن شکل بگیرد. یعنی جوانی که سالها در کلینیکها خدمت کرده، روزی که توان کار ندارد، دستش خالی بماند.این وضعیت، هم برای کارکنان خطرناک است و هم برای بیماران. پرسنلی که خستهاند، فرسودهاند و دغدغه معاش و درمان خود را دارند، چگونه میتوانند با همان انرژی و دقت، بهترین خدمت را ارائه دهند؟ سلامت جامعه، از سلامت کادر درمان جدا نیست.ضرورت دارد دستگاههای نظارتی و متولیان حوزه کار و سلامت در استان وسازمان های بیمه گر و… ، نظارتها را بر درمانگاهها و مراکز خصوصی افزایش دهند. بیمه کردن کارکنان نباید یک انتخاب باشد؛ یک الزام قانونی و اخلاقی است. مراکز درمانی قرار است جای درمان باشند، نه جایی که حق درمان از کارکنانش دریغ شود.
ثبت دیدگاه