دریانیوز//در جنوب ایران، استانی خوابیده است بر بستری از طلا، اما مردمانش بر بستری از درد. هرمزگان، این دروازه طلایی اقتصاد ملی با صنایع عظیم نفت، گاز، فولاد و بندرهای بینالمللی ،امروز در آمارهای تلخ، در صدر فقر و بنگاههای اقتصادی مشکلدار کشور ایستاده است . این تناقض غمانگیز، داستان امروز ما نیست؛ تراژدی تکراری است که حالا به خانههای مردم، به شکم خالی دانشآموزان و به دندانهای دردناک بیدرمان رسیده است.آمارهای خشک، هرچند گویا، نمیتوانند عمق فاجعه را روایت کنند. فاجعهای که در آن خانوادههای شهری و روستایی، حتی برای معیشت و تحصیل فرزندانشان درماندهاند .
دهها هزار دانشآموز بازمانده از تحصیل، تنها یک عدد نیستند؛ آنها آیندهای هستند که در نطفه خفه میشود. دانشآموزانی که با شکم گرسنه و سوءتغذیه به مدرسه میروند و حتی شیر رایگانی که گاه به حالت نیمه جامد به دستشان میرسد، تصویری است که هر وجدان بیداری را میآزارد.اما یکی از گزندهترین زخمهای این فقر گسترده، بر پیکره سلامت مردم نشسته است. هزینههای کمرشکن درمان و دارو، بسیاری از اقشار را از ابتداییترین خدمات پزشکی محروم کرده است. دنداندرد برای بسیاری به یک بیماری مزمن و تحملپذیر تبدیل شده، زیرا هزینه درمان آن از بودجه یک ماه خانوار فراتر میرود. حذف ارز ترجیحی، آنگونه که مسئولان هم تأیید میکنند، ضربهای مهلک بر پیکره بیمار سیستم بهداشت و درمان وارد کرده و قیمت اقلام درمانی را سر به فلک کشانده است.
در استان محرومی مانند هرمزگان، این افزایش به معنای حذف بخش بزرگی از جامعه از دایره سلامت است.پرسش اینجاست: چرا استان ثروتمندی چون هرمزگان باید اینچنین در فقر دست و پا بزند؟ پاسخ را باید در غفلتی مزمن به نام «مسئولیت اجتماعی صنایع» جست . بنگاههای عظیم اقتصادی که از منابع، موقعیت و نیروی انسانی این استان بهره میبرند، سهم ناچیزی در بازگرداندن منافع به جامعه محلی داشتهاند. چنانکه حتی امام جمعه بندرعباس نیز به صراحت انتقاد کرده که سهم مشارکت این صنایع در حوزه مسئولیتهای اجتماعی در هرمزگان، به یک همت (هزار میلیارد تومان) هم نمیرسد، درحالی که در برخی استانها این رقم از ۲۰ همت فراتر رفته است .
این بیعدالتی آشکار، ریشه بسیاری از دردهاست.بحران هرمزگان، تنها یک مشکل استانی نیست؛ زنگ خطری برای تمامیت اقتصاد ملی است. استانی که ۷۰ تا ۸۰ درصد مبادلات کالایی کشور از دروازههایش میگذرد، نمیتواند با مردمی درمانده، دانشآموزانی گرسنه و بیمارانی بیدارو و درمان به پیشران اقتصاد کشور تبدیل شود.راه نجات، نه در وعدههای کلی، که در اقدام فوری و مسئولانه است. دستگاههای نظارتی و قانونگذار باید صنایع بزرگ مستقر در هرمزگان را به اجرای کامل و شفاف قانون مسئولیت اجتماعی صنایع ملزم کنند. بودجهای که از این طریق به استان تزریق میشود، باید بهطور ویژه صرف تقویت سیستم بهداشت و درمان استان، تأمین غذای دانشآموزان و ایجاد بیمههای درمانی فراگیر برای اقشار آسیبپذیر شود.هرمزگان به اقدام نمایشی نیاز ندارد؛ به عزمی ملی و انسانی نیازمند است. وقت آن است که ثروت بیکران این سرزمین، غم را از چهره کودکان و قشر محروم و مستضعف بشوید.
ثبت دیدگاه