دریانیوز//صدها خانه در محلات حاشیه ای وبافت فرسوده محلات و مناطق روستایی دور ونزدیک در هرمزگان آسیب دیدند و سقف و دیوار بسیاری از آنها خراب شد و خانه های زیادی هم در سیلاب بارندگی اخیر در مناطق مختلف استان در آب غرق شدند و ضرورت دارد صنایع استان در راستای ایفای نقش مسئولیتهای اجتماعی شان در بازسازی این املاک آسیب دیده محرومان مشارکت کنند تا از مدفون شدن ساکنان در زیرآوار خانه های فرسوده و آسیب دیده در بارندگی های بعدی، زلزله و… جلوگیری شود.بارندگیهای اخیر، بار دیگر پرده از واقعیتی تلخ در استان هرمزگان برداشت؛ واقعیتی که سالهاست زیر آفتاب سوزان جنوب پنهان مانده بود: فقرِ مزمن، خانههای فرسوده و خانوادههایی که با هر باران، سقف امنیتشان فرو میریزد. در محلات حاشیهای، بافتهای فرسوده شهری و بسیاری از روستاها، خانههایی هستند که نه استانداردی دارند و نه توانی برای ترمیم. دیوارهایی که ترک برداشته، سقفهایی که فرو ریخته و خانوادههایی که پس از باران، بیپناهتر از همیشه ماندهاند.این مردم، نه چشمانتظار وعدهاند و نه مطالبهای فراتر از حق زیستن در خانهای امن دارند. اما واقعیت این است که بخش بزرگی از این خانوادهها، توان مالی برای بازسازی و حتی تعمیر حداقلی منازل خود را ندارند. بیکاری، گرانی، دستمزدهای ناچیز و نبود حمایت مؤثر، آنها را به نقطهای رسانده که هر حادثه طبیعی، به یک فاجعه انسانی تبدیل میشود.
در چنین شرایطی، پرسش جدی این است: نقش صنایع بزرگ و بنگاههای اقتصادی استان کجاست؟ صنایعی که از منابع این استان بهره میبرند، سودهای کلان میبرند و سهم مهمی در اقتصاد ملی دارند، آیا نباید در قبال مردمی که در همسایگیشان با فقر و ناامنی زندگی میکنند، مسئولیت اجتماعی خود را ایفا کنند؟ مسئولیت اجتماعی، فقط نصب بنر و گزارشهای پرزرقوبرق نیست؛ مسئولیت اجتماعی یعنی ورود عملی به میدان درد مردم.کمک به بازسازی خانههای آسیبدیده، تأمین مصالح، مشارکت در ساخت سقف و دیوار برای خانوادههای محروم، کمترین انتظار از صنایعی است که نامشان با توسعه گره خورده است. توسعهای که اگر به زندگی مردم نرسد، فقط عدد و نمودار است، نه پیشرفت.در مناطق سیلزده نیز خدماترسانی باید فراتر از اقدامات مقطعی و نمایشی باشد. دولت، نهادهای انقلابی، صنایع و خیرین، هرکدام سهمی از این مسئولیت دارند. همافزایی این بخشها میتواند مرهمی بر زخم خانوادههایی باشد که امروز حتی سرپناهی امن ندارند. انتظار میرود کمکها هدفمند، سریع و متناسب با عمق خسارتها باشد، نه آنقدر دیر که درد، عادی شود.هرمزگان، با وجود ظرفیتهای عظیم اقتصادی، متأسفانه در فقر، بیکاری و محرومیت، در صدر استانهای کشور قرار دارد. این تناقض تلخ، نتیجه سالها بیتوجهی به عدالت اجتماعی است. حمایت از خانوادههای محروم، نه لطف است و نه صدقه؛ یک وظیفه انسانی، اجتماعی و حتی ملی است.امروز باران آمده و خانهها فرو ریختهاند، اما فردا اگر بیتفاوت بمانیم، اعتماد و امید مردم فرو خواهد ریخت. صنایع، دولت و همه نهادهای اثرگذار باید بدانند که امنیت اجتماعی، از دل همین خانههای کوچک و فرسوده میگذرد؛ خانههایی که اگر دوباره ساخته شوند، شاید امید هم دوباره جان بگیرد.
ثبت دیدگاه