دریانیوز//سالهاست که دودِ مشعلهای صنایع در آسمان هرمزگان بالا میرود، اما گرمایش کمتر به خانههای جوانان این دیار میرسد. استانی که قلب تپنده انرژی و تجارت کشور است، هنوز نتوانسته برای فرزندان خود سهمی عادلانه از اشتغال در صنایع و بنگاههای اقتصادی فراهم کند. نتیجه این بیعدالتی آشکار، سوق یافتن بخشی از جوانان به مشاغل کاذب، واسطهگریهای بیثبات و حتی قاچاق است؛ مسیری پرخطر که متأسفانه در سالهای اخیر جان تعدادی از آنان را نیز گرفته است.در یکی دو دهه اخیر، بارها شنیدهایم که صنایع بزرگ مستقر در استان، نیروی انسانی موردنیاز خود را از سایر استانها تأمین کردهاند؛ گاه از شهر و دیار مدیران و مسئولان همان مجموعهها.
این در حالی است که هزاران جوان تحصیلکرده هرمزگانی با مدرکهای دانشگاهی مرتبط، در صف بیکاری ماندهاند. آیا عدالت منطقهای تنها در شعار معنا دارد؟ چگونه است که استانی با این حجم از سرمایهگذاری صنعتی، همچنان با نرخ بالای بیکاری جوانان دستوپنجه نرم میکند و رتبه نخست بیکاری را در کشور دارد؟
نمونه تازه این دغدغه، ثبتنام جذب نیرو در شرکت نفت پایا است؛ شرکتی که اطلاعرسانی درباره فرآیند استخدام آن در استان بسیار ضعیف بود. بسیاری از جوانان حتی از زمان و شرایط ثبتنام آگاه نشدند. وقتی اطلاعرسانی بهموقع و گسترده صورت نگیرد، طبیعی است که فرصتها از دست برود و سهم بومیان بار دیگر به حداقل برسد. آیا این روند اتفاقی است یا ناشی از بیتوجهی ساختاری به نیروهای محلی؟ استاندار هرمزگان، محمد آشوری تازیانی، دو هفته پیش در نشست خبری وعده داد که موضوع چرایی اطلاع رسانی ضعیف و نحوه استخدام و بکارگیری نیروهای بومی در نفت پایا را پیگیری کند. انتظار می رود این وعده، به اقدام عملی و شفاف منجر شود تا حق جوانان بومی استان در استخدام در صنایع استان تضییع نشود. انتظار میرود دستگاههای نظارتی و بازرسی، روند جذب نیرو در صنایع را با دقت بیشتری رصد کنند و گزارشهای شفاف از نسبت استخدام بومیان ارائه دهند. مردم حق دارند بدانند در صنایع و کارخانههایی که در خاکشان بنا شده، چند درصد از کارکنان، فرزندان همین استاناند.
مسئله فقط اشتغال نیست؛ بحث مسئولیت اجتماعی نیز به همان اندازه مهم است. نماینده ولیفقیه در استان،آیت ا… محمد عبادیزاده، بهصراحت از مشارکت ناچیز صنایع در حوزه مسئولیتهای اجتماعی انتقاد کرده و گفته است در برخی استانها صنایع سالانه تا ۲۰ همت در این حوزه هزینه میکنند، اما سهم هرمزگان به یک همت هم نمیرسد. این آمار زنگ خطری جدی است. استانی که بار آلودگی، مهاجرت و فشار زیرساختی صنایع را تحمل میکند، چرا نباید از منافع اجتماعی آنها بهرهمند شود؟ شرکت نفت پایا نیز تاکنون گزارشی شفاف از میزان مشارکت اجتماعی خود منتشر نکرده است. شفافیت، نخستین گام اعتمادسازی است. اگر صنعتی مدعی همراهی با مردم است، باید ارقام و پروژههای مسئولیت اجتماعی خود را بهروشنی اعلام کند؛ از ساخت مدرسه و درمانگاه گرفته تا حمایت از کارآفرینی محلی و آموزشهای مهارتی برای جوانان. امروز از امام جمعه محترم، استاندار، دستگاه قضایی و نهادهای نظارتی انتظار میرود با جدیت بیشتری وارد میدان شوند. مطالبه روشن مردم هرمزگان این است: استخدام عادلانه بومیان و مشارکت واقعی صنایع در توسعه استان. اگر جوان هرمزگانی احساس کند در سرزمین خود سهمی ندارد، طبیعی است که به مسیرهای پرخطر کشیده شود. پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، پیش از هر چیز، با ایجاد فرصت برابر شغلی آغاز میشود. هرمزگان نباید فقط محل استقرار صنایع باشد؛ باید خانه امید جوانانش نیز بماند. این حق بدیهی مردمی است که سالها بار توسعه ملی را بر دوش کشیدهاند.
ثبت دیدگاه