دریانیوز // در روزهایی که جهان بیرون پر از هیاهو و شتاب است، مسجد جامع بندرعباس به مأمن آرامش و خلوتی سهروزه برای ۳۶۰ دل مشتاق بدل شد؛ نوجوانان، جوانان و بزرگسالانی که در آیین پرفیض اعتکاف، از روزمرگیها فاصله گرفتند تا در خلوتی جمعی و فردی، به راز و نیاز با خدای خود بپردازند. این آیین معنوی، با حضور پرشور معتکفان، جلوهای از بازگشت به خویشتن و تجدید عهد با پروردگار را در دل شهر بندرعباس رقم زد. در طول این سه روز، برنامههای متنوعی برای تغذیهی روح و اندیشهی معتکفان اجرا شد.
سفرههای صلوات و سفرههای قرآنی، با نیتهای مشترک گسترده میشدند و فضای مسجد را با عطر ذکر و تلاوت آکنده میساختند. حلقههای پرسش و پاسخ با حضور اساتید دغدغهمند، بستری برای گفتوگو، تأمل و پاسخ به پرسشهای معرفتی نسل جوان فراهم کرد. اقامهی منظم نماز جماعت، دلها را در صفوفی همدلانه به هم پیوند میداد و جلوهای از وحدت و عبودیت را به نمایش میگذاشت.
در شب شهادت حضرت زینب (سلاماللهعلیها)، ویژهبرنامهای با مرثیهخوانی، سخنرانی و ذکر مصیبت برگزار شد که حال و هوای کربلا را در دل مسجد زنده کرد. همچنین، اعمال پرفیض امداوود در روز سوم اعتکاف، فرصتی برای توبه، استغفار و اتصال عمیقتر با خداوند فراهم ساخت.اما اینها تنها بخشی از آنچیزی بود که در مسجد جامع بندرعباس گذشت.
آنچه اعتکاف را به تجربهای یگانه و بیبدیل بدل میکرد، لحظات ناب خلوتهای فردی بود؛ شبهایی که سکوت مسجد، بستر نجواهای عاشقانه با معبود میشد. در دل تاریکی شب، نور کمسوی چراغها بر چهرههایی میتابید که در سجدههای طولانی، اشکریزان، از خویش میگذشتند تا به خدا برسند. نوجوانی که با قرآن خلوت کرده بود، جوانی که در دفترچه ذهن خود برای خدا نامه مینوشت و بزرگسالی که در سکوت، مسیر زندگیاش را مرور میکرد همه و همه، تصویرهایی از سلوک فردی در دل یک تجربهی جمعی بودند.
در کنار این جلوههای معنوی، نمیتوان از تلاشهای بیوقفهی خادمان مسجد جامع بندرعباس چشم پوشید؛ خادمانی که با محوریت حجتالاسلام والمسلمین سعید فاطمی، شبانهروز در تلاش بودند تا فضای مسجد را برای معتکفان آرام، منظم و مهیای عبادت نگه دارند. از آمادهسازی فضا و برنامهریزی دقیق گرفته تا رسیدگی به نیازهای معنوی و رفاهی معتکفان، همه با نیتی خالصانه و دلی سرشار از خدمت انجام شد تا معتکفان بتوانند با آسودگی خاطر، به عبادت و خلوت خود بپردازند.اعتکاف امسال در مسجد جامع بندرعباس، نه فقط یک آیین عبادی، بلکه مدرسهای برای تربیت دلها، پالایش جانها و تقویت پیوندهای ایمانی بود. سه روزی که در آن، زمان کندتر میگذشت، دلها سبکتر میشدند و افقهای تازهای از بندگی در برابر چشمها گشوده میشد. این خلوت نورانی، روایتی بود از پیوند نسلها، از همنشینی دلها و از بازگشت به سرچشمهی حضور.
ثبت دیدگاه