دریانیوز// دانشگاه، همواره قلب تپنده اندیشهورزی و تضارب آرا در جامعه ایرانی بوده است؛ نهادی که قرار است محل گفتوگو، نقد، پرسشگری و رشد فکری نسل جوان باشد. اما آنچه در روزهای اخیر در برخی مراکز آموزش عالی رخ داده، از چارچوب نقد و اعتراض مدنی فاصله گرفته و به رفتارهایی چون تخریب اموال دانشگاه، شکستن شیشهها و سردادن شعارهای ساختارشکنانه انجامیده است؛ رفتارهایی که نه نسبتی با رسالت دانشگاه دارد و نه کمکی به حل مسائل کشور میکند.تجربههای تلخ گذشته نشان داده که هرگاه فضای دانشگاه از مسیر عقلانیت و گفتوگو خارج شده و به سمت هیجانهای کنترلنشده سوق یافته، نخستین زیاندیدگان خود دانشجویان بودهاند. دانشگاه جای تضارب فکر است، نه تقابل فیزیکی؛ جای مناظره علمی است، نه تخریب. اگر اعتراضی وجود دارد، سازوکارهای قانونی، تشکلهای دانشجویی و کرسیهای آزاداندیشی برای بیان آن پیشبینی شده است.
عبور از این مسیرها و حرکت به سمت اقدامات هیجانی، عملاً دانشگاه را از جایگاه علمی خود دور میکند.در عین حال، نمیتوان نسبت به برخی نشانهها بیتفاوت بود. وقتی رفتارهایی سازمانیافته، همزمان با برخی تحرکات بیرونی و در ادامه فضاسازیهای رسانهای معاند شکل میگیرد، این شائبه تقویت میشود که عدهای در پی بهرهبرداری از فضای دانشگاه برای پیشبرد اهدافی خارج از چارچوب مطالبات دانشجویی هستند. بهویژه آنکه کشور در مقاطع حساس، از جمله حوادث تلخ ۱۸ و ۱۹ دیماه، هزینههای امنیتی و انسانی سنگینی پرداخته و طبیعی است که جامعه نسبت به تکرار هرگونه التهاب سازمانیافته حساس باشد.تفکیک میان دانشجوی منتقد و عنصر آشوبطلب، ضرورتی انکارناپذیر است. بدنه اصلی دانشجویان کشور، دغدغه پیشرفت علمی، آینده شغلی و توسعه ایران را دارند و سرمایههای انسانی این سرزمین به شمار میروند. اما اقلیتی که با تخریب و التهابسازی، فضای علمی را ملتهب میکنند، در عمل به منافع ملی آسیب میزنند و بستر سوءاستفاده رسانههای خارجی را فراهم میسازند.در این میان، مسئولیت دستگاههای متولی، از مدیریت دانشگاهها تا نهادهای نظارتی و امنیتی، دوگانه و حساس است: از یکسو باید بستر گفتوگوی قانونی، امن و آزاد برای بیان نقدها را تقویت کنند تا دانشجویان احساس شنیدهشدن داشته باشند؛ و از سوی دیگر، در برابر رفتارهای خشونتآمیز و تخریبی، برخورد قاطع، قانونی و بازدارنده داشته باشند.
مماشات با تخریب اموال عمومی ، آتش زدن پرچم، پاره کردن عکس شهدای جنگ ۱۲روزه،یا تعرض به امنیت دانشگاه، میتواند پیام نادرستی به بدخواهان بدهد و زمینهساز حوادث جبرانناپذیر شود.پیشگیری، البته مهمتر از برخورد است. گفتوگوی مستمر با تشکلهای دانشجویی، شفافسازی درباره مسائل مورد اعتراض و مدیریت هوشمند فضای دانشگاه میتواند از تبدیل یک مطالبه صنفی یا سیاسی به بحران جلوگیری کند. دانشگاه باید سنگر علم بماند، نه میدان تقابل خیابانی.امروز بیش از هر زمان دیگر، حفظ آرامش و عقلانیت در محیطهای دانشگاهی ضرورت دارد. کشور برای عبور از چالشهای اقتصادی و اجتماعی، به نیروی خلاق و اندیشهورز دانشجویان نیازمند است. صیانت از امنیت و آرامش دانشگاه، در حقیقت صیانت از آینده ایران است؛ آیندهای که نباید قربانی هیجانهای مقطعی و سناریوهای التهابآفرین شود..
ثبت دیدگاه