دریانیوز//در بندرعباس، جایی که آفتاب بیملاحظه بر بامهای فرسوده میتابد و رطوبت دیوارها را میجود، بحران مسکن دیگر یک تیتر خبری نیست؛ یک واقعیت روزمره است، زخمی باز که هر روز عمیقتر میشود.
طرحهای مسکنسازی که قرار بود امید بیاورند، امروز به حرکت لاکپشتی و نیمهمتوقف رسیدهاند؛ ۱۵ هزار واحد مسکونی شمال بلوار شهید رجایی بندرعباس هنوز حتی یک واحد تحویل ندادهاند. این یعنی هزاران خانواده هر روز، میان اجارههای کمرشکن و خانههای فرسوده، دستوپا میزنند تا فقط یک سقف داشته باشند.در چنین شهری، «خانه داشتن» دیگر یک حق نیست؛ یک امتیاز لوکس شده است. مستأجران نه برای رفاه، که برای زنده ماندن زیر سقفی امن تلاش میکنند. خانوادههایی که حتی توان پرداخت ودیعههای سرسامآور را ندارند و با هر بار شنیدن جمله «خانه را تخلیه کنید» لرزه بر جانشان میافتد و خانوادههای چندفرزندی؟ آنها عملاً زیر بار این فشار خرد میشوند.
هفته گذشته حکایت تلخ یک خانواده پنجنفره را نوشتیم؛ خانوادهای با سه کودک دهماهه، ۹ ساله و ۱۲ ساله، که در خانهای فرسوده و نیمهویران زندگی میکنند. همان خانهای که بخشی از دیوارش فرو ریخت و تنها چند سانتیمتر با نوزاد فاصله داشت. چند سانتیمتر… فاصله میان زندگی و یک فاجعه. صاحبخانه ـ که حق هم دارد خانهاش را از ریزش نجات دهد ـ بارها از مستأجر خواسته تا تخلیه کند. اما چطور؟ با کدام پول؟ این خانواده تنها ۵۰ میلیون تومان برای رهن دارد؛ در محلات فرسودهترین خانه ها هم، حداقل ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون پیشپرداخت میخواهند.
این یعنی در بهترین حالت، آوارگی؛ در بدترین حالت، بیسقف ماندن سه کودک. وام فرزندپروری هم به آنها نرسیده است؛ ضامن می خواهد و بانک بودجه ندارد. این در حالی است که هر روز در تریبونها شعار حمایت از خانوادههای پرجمعیت و تشویق به فرزندآوری شنیده میشود. اما در عمل، این خانواده که باوجود درآمد کارگری و سختی معیشت، سه فرزند را بزرگ میکند، حتی از ابتداییترین حمایتها بینصیب مانده است. آنها بارها و بارها طی ماههای اخیر درخواست کمک کردهاند؛ اما انگار در این شهر، فریاد کسانی که پول ندارند، به جایی نمیرسد.تناقض تلخ همینجاست: دولت و نهادهایی که صبح تا شب از ضرورت افزایش جمعیت و فرزندپروری میگویند، چطور میتوانند در برابر چنین خانوادههایی سکوت کنند؟ چطور میتوان از مردم خواست فرزند بیاورند، وقتی همین خانوادههای چندفرزندی زیر بار اجارهخانه درحال له شدن هستند؟ وقتی پروژههای مسکنسازی روی زمین مانده و تکمیل آنها هر روز عقبتر میرود؟ وقتی تسهیلاتی که میتواند یک خانواده را نجات دهد، در پیچوخم اداری گم میشود؟
اگر قرار است از فرزندآوری حمایت شود، ابتدا باید زیرساخت زندگی فراهم باشد: مسکن، امنیت، امکان زیست. در شهری مثل بندرعباس، که مسکن به بحرانی مزمن تبدیل شده، بیتوجهی به این ضرورت، فقط خانوادههای بیشتری را به سمت فقر، آوارگی و فروپاشی سوق میدهد.حمایت از خانوادههای چندفرزندی نباید در حد تکرار شعار باقی بماند. این حمایت باید واقعی باشد، مثل ساخت سریع و باکیفیت پروژههای مسکن، پرداخت بهموقع وامهای فرزندپروری و رسیدگی فوری به خانوادههایی که امروز در آستانه بیخانمانیاند. اگر نه، فردا دیر است؛ همانطور که آن دیوار، چند سانتیمتر تا یک فاجعه فاصله داشت، شاید امروز جامعه ما هم چند سانتیمتر با فاجعه انسانی فاصله دارد.
ثبت دیدگاه