دریانیوز//عبور از بنبستِ ارزی بحث حذف ارز ترجیحی و تکنرخی کردن ارز، اگرچه مدتهاست به عنوان یک ضرورت ساختاری مطرح شده، اما اکنون به نظر میرسد دولت از سر ناچاری و در مواجهه با تنگناهای شدید مالی به این اقدام تن داده است.
با این حال، باید تاکید کرد که این تصمیم، علیرغم دیرهنگام بودن، گامی مثبت در جهت واقعیسازی اقتصاد و پاکسازی آن از عفونت رانت است؛ مشروط بر آنکه دولت نه در شعار، بلکه در میدان عمل، اراده پولادین خود را در برابر فشارهای جانبی به اثبات برساند.ارز چندنرخی در سالیان اخیر، بزرگترین منبع تولید فساد در اقتصاد ایران بوده است. عدهای تحت عنوان واردکننده، میلیاردها دلار ثروت این مملکت را به کام خود کشیدند و نه تنها کالا را با قیمت واقعی به دست مردم نرساندند، بلکه از سفره محرومان فربه شدند.
اگر قرار است ارز حذف شود، باید همزمان «نامِ غارتگرانِ ارزی» نیز افشا شود. نباید اجازه داد کسانی که میلیاردها تومان سودِ بیزحمت بردهاند، امروز در نقش مدافعِ حقوق مصرفکننده، دولت را به عقبنشینی وا دارند.پیروزی در این جراحی مستلزم مقاومت سنگین در برابر ذینفعان دانهدرشتی است که از طریق لابیهای قدرت به دولت فشار میآورند. اما ایستادگی دولت نباید فقط در برابر رانتخوار باشد؛ بلکه باید در برابر «بیکفایتیِ اجرایی»خود نیز ایستادگی کند. منابع آزاد شده نباید صرفِ پر کردن سوراخهای بودجه و هزینههای جاری دولت شود؛ این امانت باید مستقیماً به رگهای معیشتی اقشار آسیبپذیر تزریق گردد.جراحی اقتصادی روی کاغذ ساده، اما در سفرهی مردم دردناک است.
حذف ارز ترجیحی موجی از افزایش قیمتها را به دنبال دارد. دولت باید با سیاستهای حمایتی دقیق، اجازه ندهد سنگینی این تصمیم بر دوش معلمان، کارمندان و کارگران بیفتد.این حوزهها شوخیبردار نیستند. کوچکترین لغزش در نظام توزیع و جبران قدرت خرید، به معنای بازی با جان و نانِ مردم است.اگر مسئولان میخواهند مردم پشتیبان این تصمیم باشند، راهی جز شفافیتِ بیپرده ندارند. دولت باید گزارش دهد که مبالغ آزاد شده دقیقاً در کجا هزینه میشود. اگر مردم لمس کنند که ثروتِ ملی از چنگال رانتخوار خارج شده و صرفِ سلامت، آموزش و معیشت عمومی میشود، پایِ سختیهای این جراحی خواهند ایستاد.
اما اگر رانتخوار برود و تورمِ بیمهار جای آن را بگیرد، اعتماد عمومی ذبح خواهد شد. راهِ بازگشتی وجود ندارد. هرگونه سستی در برابر فشارهای سیاسیِ ذینفعانِ میلیاردر، به معنای هدر رفتنِ تمام هزینههایی است که ملت تا کنون پرداختهاند. این جراحی میتواند آغازی بر پایان فساد سیستمی باشد، به شرط آنکه خروجی آن «کرامت انسانی» باشد، نه گزارشهای آماریِ خوشرنگ و لعاب. امروز زمان ایستادگی برای عدالت صریح است. مسئولان نباید بگذراند نانِ فقر، نمکِ زخمِ محرومان شود.
ثبت دیدگاه