دریا نیوز







رفع مشکلاتي که در وعده هاي يک روز فراموش مي شود: نبض رضايت پرستاران نامنظم مي زند

دریانیوز: سيستم وزارت بهداشت، پزشک محور و پزشک سالار است و به خواسته هاي پرستاران چندان توجهي نمي شود

، 08:39   /   کد خبر: 35042   /   تعداد بازدید: 191


دریانیوز: رفع مشکلات پرستاران، هرساله در وعده های یک روزه و یک هفته ای بعد از روزپرستار گم می شود.

هرساله فقط همزمان با زادروز عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س) که به عنوان روز پرستار نامگذاری شده است، از این قشر گفته می شود و وعده هایی برای رفع مشکلات وتامین خواسته های پرستاران، استخدام پرستار جهت برطرف شدن کمبودنیروی پرستاری، اجرای قانون تعرفه گذاری خدمات پرستاری و... گفته می شود و پس از این ایام، این سپیدپوشان فرشته گون در مشکلات شان تنها گذاشته می شوند و تا روز پرستار سال دیگر چندان یادی از این قشر نمی شود. قشری که بیشتر از سایر اقشار پازل بهداشت ودرمان، حضورش در بیمارستان مشهود است و در مناطقی مانند هرمزگان که با کمبود بیش از 1600 نفری پرستار مواجه است، بایستی بطور متوسط حدود دوبرابر استاندارد خدمات‌رسانی نماید وشیفت های سنگین بر بالین بیماران بمانند و اما حدود دوبرابر حقوق دریافت نمی کند. حدود دوبرابر از تکریم برخوردار نیست و در بیشتر اوقات بیمار و همراه بیمار و بالادستی و پایین دستی از وی ناراضی هستند. اما بیشتر پرستاران صبوری را پیشه خود می کنند و زمانی که تلاش های شان منجر به بهبودی یک بیمار می شود، لبخند رضایت بیمار و خانواده شان، لبخندرا برلب پرستار هم می نشاند و خستگی از تنش خارج می شود و گاهی هم اگر تلاش های شان نتیجه بخش نباشد و بیماری جانش را از دست دهد، آنها نیز غمگین وناراحت می شوند. با اجرای طرح تحول سلامت که فقط میزان مراجعات بیماران را به مراکز درمانی افزایش داد؛ امابر تعداد پرستاران افزوده نشد و همین موضوع باعث افزایش فشارکاری پرستاران شد. از طرفی دیگر قانون مشاغل سخت وزیان آور نیز همچنان برای شغل پرستاری اجرایی نشده است و این قشر بجای 20سال مجبورند 30 سال در شرایط سخت وزیان آور خدمترسانی کنند که عدم اجرای این قانون را می توان اجحاف در حق قشر پرستار جامعه خواند و تاکنون هیچ دستگاهی نیز برای تامین این حق قانونی پرستاران و خواسته بجای این قشر پیش قدم نشده است. در سلسله گزارش هایی به انتشار مشکلات پرستاران و درخواست های شان از مسئولان از زوایای مختلف خواهیم پرداخت. در قسمت اول گزارش نظرات تعدادی از پرستاران را جویا شدیم.

   شیفت های سنگین پرستاری

   برخی از پرستاران از شیفت های سنگین، تعویق چندماهه کارانه، عدم تطابق حقوق با سختی کارشان و برخورد نامناسب برخی از همراهان بیماران در برخی موارد گلایه مندند و می گویند: متاسفانه هنوز در جامعه، پرستار از جایگاه واقعی خود علی رغم اثرگذاریش در سیستم بهداشت ودرمان برخوردار نیست واین قشر هم با مشکلاتی مواجه است که کمتر برای رفع آنها اقدام شده است. حتی متولیان سیستم بهداشت و درمان برای رفع مشکلات پرستاران اقدامی نکرده و نمی کنند.

   دل پر درد یک پرستار

پرستار بیمارستانی که همسرش نیز پرستار است، می گوید: همه ی ما به نوعی درگیر زندگی پرستاری و شیفتی هستیم و کسانی که با یک پرستار زندگی می کنند هم قطعا بی نصیب از ترکش های ظالمانه طرح تحول نظام سلامت نیستند. انتظار داریم صحبتهای ما را بشوید و رسانه ای کنید، هر چند که تجربه سالهای اخیر نشان داده است، آنچه البته به جایی نرسد فریاد است.وی می گوید: طبق استاندارد جهانی به ازای هر دو تخت باید یک پرستار حاضر در شیفت باشد.ما در بیمارستان حتی بخش هایی داریم که یک پرستار حتی تا ۲۰مریض را همزمان تیمار می کند! یعنی بار کاری ۱۰برابر.طبق طرح تحول نظام سلامت بعد از هر شب کاری باید دو آف وتعطیلی در برنامه کاری مان لحاظ شود، اما به دلیل کمبود نیروی پرستار بایستی به عنوان اضافه کار اجباری شیفت بیایم و با تفاوت تقریبا هشت ماه ،کارانه و اضافه کار یکجا دریافت کنیم که طبق هیچ فرمولی به نتیجه نمی رسیم که این مبلغ ناچیز، چه مقدار اضافه کار و چه مقدار کارانه ی ما بوده و هیچ مرجعی هم پاسخگو نیست.اعتراضاتی هم که صورت گرفته فورا در نطفه خفه شده و بقیه هم برای از دست ندادن همین آب باریکه حقوق در این شرایط نامساعد مالی ترجیح می دهند اعتراضی نکنند.نمی دانم کجای دنیا غیر از بیمارستان ما اضافه کار اجباری هست؟هیچ کدام از ما دوست نداریم شیفت های دو طبقه صبح شب، صبح عصر، شب عصر و... بیاییم. این پرستار می گوید: کمبود نیرو مشکل همیشگی نظام سلامت است که سیستم بهداشت ودرمان به فکر سلامتی همه ی جامعه هست، غیر از کارکنان خودش؛ غافل از اینکه اگر ما سالم نباشیم، خانواده ی سالمی نداریم و متعاقبش جامعه ی سالمی نداریم.برای ما پرستاران مواردی عادی و روتین شده که شاید در خانواده های دیگه فاجعه محسوب شود. افرادی که یکی از همسران پرستار باشند، بطور حتم بارها شاهد این موارد در خانه شان بوده و برایشان قابل لمس هست. پرستاران بعد از شیفت های سنگین، مجبورند شبها آشپزی کنند برای روز بعد ،بچه را در راه پله خانه ،در حالی که عجله داریم به شیفت برسیم تحویل بدهیم و تحویل بگیریم و بیشتر اوقات حتی فرصت سلام کردن و احوالپرسی با همسرمان نداریم.همه ی ما آخرین نفر به مهمانی ها می رسیم.همه ی ما نمی توانیم از پاس شیر و هر پاس ساعتی که حقمان هست به نحو درست استفاده کنیم.همه ی ما بعد از شب کاری شیفت شب شلوغ و پرکار، مجبوریم شیفت خونه و کودک داری را شروع کنیم و حتی تا ۴۸ساعت بیداری بکشیم و به نظر شما چه نتیجه ای در دراز مدت جز زوال مغز و کمبود انگیزه و...برای ما پرستاران دارد؟بدتر از این زمانی هست که متقابلا کار همسرمان هم شیفتی هست.در اینصورت شاید چند روز اصلا همدیگر را نبینیم و اینجوری می شود که مشکلات شروع می شود.ما پرستاران که تا بحال نتوانستیم مشکل کمبود نیرو را حل کنیم، ولی برای خوب کردن حال خودمان به یک نتیجه مهم رسیدیم و آن اینکه کیفیت رابطه را در زمانهای کوتاه با هم بودن حفظ کنیم.عمر کوتاه است و این شعار نیست.همه ما علاوه بر اینکه عاشق شغلمان هستیم، زندگی مان را هم دوست داریم.زمان های با هم بودنمان را عاشقانه تر زندگی کنیم.ما پرستارها مطمئنیم‌ اگر فقط شیفت های موظفی مان را بیاییم(بدون شیفت اضافه اجباری) هیچ همسری توانگر تر از همسر پرستار نیست.

   پرستار عاشق شغلش است

   پرستاری دیگر می گوید: اگر کسی عاشق این شغل نباشد، بنظرم در این حرفه نمی ماند. اگر عشق کمک به همنوع در پرستار نباشد، زود از شغلش خسته می شود. برخی از پرستاران در شرایطی خدمت می کنند که افراد عادی با دریافتی چند برابری حاضر نیستند در آن شرایط باشند وکار کنند. برخی بخش ها عفونی هستند وامکان سرایت بیماری های خطرناک هم به این قشر علی رغم مراقبت های فراوان وجود دارد. از آن طرف شیفت های ممتدی که پرستاران می دهند، باعث فرسودگی زودرس و بیماری شان می شود و گاهی برخی پرستاران مجبور می شوند برای ادامه روند درمان خودشان به خارج از استان اعزام شوند. سختی های شغل پرستاری دیده نمی شود و تصمیمات را غیرپرستاران برای مان می گیرند که شرایط کاری و سختی شغل مان را لمس نکرده اند. سیستم وزارت بهداشت، پزشک محور و پزشک سالار است و به خواسته های پرستاران چندان توجهی نمی شود که در طرح تحول سلامت نیز مشاهده کردیم که درآمد پزشکان چندبرابر افزایش یافت و خواسته های پرستاران علی رغم اعتراضات گسترده شان مورد توجه قرار نگرفت.

   برنامه یک ماهه شیفت کاری

پرستاری باسابقه 12سال شغل پرستاری هم می گوید: اول اینکه برنامه شیفت های پرستاری یک ماهه و چند روز قبل از ماه جدید بسته و به پرستاران ابلاغ می شود. این موضوع باعث می شود که ما اگر می خواهیم از مرخصی استحقاقی خودمان هم استفاده کنیم بایستی از ماه قبل درخواست دهیم ودرماه جاری نمی توانیم درخواست دهیم. از طرفی دیگر به دلیل کمبود نیروی پرستاری، به راحتی با مرخصی ها و به تعداد روزهای مورد تقاضا موافقت نمی شود. اگر در طول ماه هم مشکلی پیش بیاید، پرستار مانند سایر کارمندان نمی تواند مرخصی بگیرد ویا به سرکار نرود وبه همکارش بگوید برایش مرخصی بزند. اگر هم که بیمار شویم، مجبوریم شیفت مان را برویم تا به همکارمان فشار نیاید و مرخصی داده نمی شود؛ مگر اینکه بیماری مان خیلی حاد وبقول معروف برانکاردی شویم و پزشک استراحت یا استراحت مطلق تجویز کند که دیگر نتوانیم شیفت باشیم که اگر این اتفاق پیش آید، همکار دیگر مجبور است به جای مان بیاید و فشار کاری بر همکار دیگر بیشتر شود. حال با این شرایط سخت بطور حتم بر مراقبت مان از بیماران اثرگذار است. موضوع دیگر پایین بودن درآمد پرستاری است وبه همین دلیل برخی پرستاران بخصوص پرستاران مرد مجبورند در یکی دو بیمارستان دیگر شیفت بروند و کمتر می توانند بخوابند واستراحت کنند که بایستی دولت برای این چالش هم تصمیم گیری بهتری کند.

   پرستار، سیبل نارضایتی ها

   برخی از پرستاران از این موضوع گلایه مندند که بیماران و همراهان شان حتی اگر حوزه های دیگر ویا افراد دیگر در انجام امورات شان کوتاهی ببینند و یا اگر پزشک نیاید ویا دیر بیاید و...، آنها از پرستار اظهار نارضایتی می‌کنند و پرستار سیبل نارضایتی ها می شود. درصورتیکه بیشتر پرستاران تلاش می کنند به وظایف شان عمل کنند واز طرفی کمبود نیروها در حوزه های مختلف و... در بیمارستان ها باعث می شود که پرستاران گاهی اموراتی را انجام دهند که جزو وظایف شان هم نیست و بالاجبار و بخاطر رسیدگی بیشتر به بیماران، مجبور به انجام آن کارها می شوند که از سایر امورات مان بازمی مانیم. گاهی مجبور می شویم تا بیش از یک ساعت بعد از شیفت مان بمانیم و امورات عقب افتاده را انجام دهیم که از سرویس بیمارستان هم جا می مانیم و بایستی بصورت دربستی برگردیم.

   انتظارات همسر و فرزندان

   یکی دیگر از پرستاران به موضوع انتظار همسران و فرزندان پرستاران اشاره می کند ومی گوید: بدلیل شیفت های سنگینی که داریم، خسته و کوفته و بدون روحیه و انرژی به خانه برمی گردیم و انتظار داریم خانه برای مان مثل خوابگاه و استراحتگاه باشد که در واقع این خواسته محقق نمی شود و باید به امورات فرزندان مان و پخت وپز ونظافت هم بپردازیم و حتی برای رسیدگی به تکالیف و دروس فرزندان دانش آموزان وقت کم می آوریم و بخوبی هم نمی توانیم انتظارات همسر و فرزندان مان را برآورده کنیم. از آن طرف حتی گاهی فرصت همکلامی و گفتگو با همسر به راحتی میسر نمی شود. دوست و همکار خودم که پرستار است واین وضعیتم را دیده است و چند خواستگار داشته وبه همه جواب منفی داده است و سنش به حدود چهل سال رسیده است و می گوید این وضعیت شغلی خودمان باعث می شود که پرستاران نتوانند به همسر وفرزندان شان بخوبی برسند و باعث نارضایتی و اختلاف وگاهی طلاق می شود که فعلا ترجیح می دهم ازدواج نکنم. گاهی که فکر می کنم با خودم می گویم زندگی خانوادگی مان را فدای زندگی شغلی مان کرده ایم و نه همسر وفرزندان مان از این وضعیت راضی هستند و نه بیماران و با این وضعیت، کار کردن برای مان سخت است. بنظرم اگر میزان شیفت های بیمارستان کمتر بود و پرستار بیشتر توسط سیستم بهداشت ودرمان جذب می شد، شاید شرایط تغییر می کرد و فرصت بیشتری را در کنار خانواده بودیم و به زندگی مان لطمه وارد می شد.

   کمبود پرستار مرد

یکی دیگر از پرستاران به کمبود پرستار مرد در استان اشاره می کند و می گوید: بنظر بایستی فرهنگ سازی شود تا دانش آموزان پسر رشته پرستاری را در دانشگاه انتخاب کنند تا کمبود پرستار مرد در مراکز درمانی برطرف شود. مردان راحت تر می توانند پرستاری کنند و جابجا کردن و... بیماران برای پرستاران مرد راحت تر است. فشار زیاد بر پرستاران زن حتی به جسم و روحشان لطمه وارد می کند. از طرفی در کشورهای پیشرفته، پرستار وضعیت بیمار را مدیریت و حتی به درمان و تشخیص بیماری کمک می‌کند که در کشور خودمان این قشر فقط دستورالعمل‌ها را اجرایی می‌کنند.برخی از پرستاران بیش از یک دهه در یک بخش مانده اند و مسئول بخش شده اند و از پزشکان هم درمان ها را آموختهاند وتخصص لازم را در درمان ها فرا گرفته اند، اما متاسفانه به آموخته های شان چندان اعتماد نمی شود. ای کاش پرستاران به جایگاه واقعی خودشان در جامعه دست می یافتند و مسئولان هم برای رفع مشکلات این قشر تدبیری می اندیشیدند.

 علی زارعی/ دریا